من حافظهی ضعیفی دارم. هیچ خاطرهی روشن و واضحی از دوران بچگیم تو ذهنم نیست. ذهنم خالیه. خالی خالی. اما میتونم خاطراتی زیبا و جذاب هرچند غیرواقعی، از اون دوران برای خودم خلق کنم و اونها رو بنویسم یا برای شما تعریف کنم. میتونم برای خودم گذشتهایی واضح و جذاب بسازم. میتونم لذتهایی رو که یا ازشون محروم موندم و یا فراموششون کردم رو با داستانهایی ساختگی کسب کنم. چرا نباید این کار رو بکنم؟ چرا نباید شخصیتهایی که هیچ وقت وارد زندگیم نشدن رو برای خودم خلق کنم؟ چرا نباید به جای رجوع به ذهنم و یادآوری گذشته، داستانهایی بنویسم و به اونها مراجعه کنم؟ داستاننویسی و خلق شخصیت و موقعیت تنها کاریه که واقعا دوست دارم انجام بدم. داستاننویسی گمشدهی همهی عمر من بود.