شمارهی مهرماه ماهنامهی سیاسی "نسیم بیداری" به "بررسی کارنامهی دولتهای جمهوری اسلامی ایران پس از انقلاب" پرداخته. با بعضی از چهرههای سیاسی دوره های مختلف مصاحبه کرده. بعضی وقایع تاریخی رو شرح داده. حرفهای این و اون رو نوشته. گاهی وارد هیئت دولت شده، گاهی وارد فضای جنگ، گاهی از مجلس نوشته و گاهی از سخنرانیها، از بگو مگوها و جار و جنجالها، از روزنامهها و بیانیههای این حزب و اون حزب. بخش ابتدایی این بررسی، به اوایل انقلاب پرداخته، به دولت موقت، به اولین انخابات مجلس، به مجلس اول، به اولین رییسجمهور، به روزنامه های اون دوره و به زد و خوردها و حذفها و درگیریهای اون دوره. تو یه قسمتهایی، از جلسات مجلس اول میگه، از نطقهای پیش از دستور، از جملات انقلابی، از داد و بیدادها، از گفتههای مجلسیان که همدیگه رو به کندرو بدون، انقلابی نبودن، لیبرال بودن و خائن بودن متهم میکنن.
خودم رو تو فضای مجلس اول میبینم که دارم از بالا مثل یه روحی که کسی نمیبیندش به پایین نگاه میکنم و صحبتهای آروم و بلند رو میشنوم و حرکات نمایندهها رو میبینم. مثل "جبرئیل فرشته" شخصیت رمان "آیات شیطانی" که تو قسمتهای مختلف داستان، از بالا و به عنوان یه ناظر به مجموعهی اتفاقاتی که میافته نگاه میکنه. مجلس پر از داد و بیداد و سر و صداست. فریادهایی ایدولوژیک.
حین وبگردیها با نامهی شمقدری، معاون سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد، به محمدمهدی عسگرپور، مدیرعامل خانهی سینما میرسم و میبینم که شمقدری که سمتی انتصابی داره، نحوهی نامهنگاری عسگرپور رو، که سمتی صنفی و انتخابی داره با منافقین اولیل انقلاب مقایسه میکنه.
با خودم فکر میکنم. میبینم خستهام. خسته از زندگی تو محیط ایدئولوژیک. خسته از شنیدن کلماتی مثل دشمن، منافق، استکبار، توطئه، ترور، خودی، غیرخودی، مومن، مسلمان. خستهام از داد و بیدادها و جار و جنجالها. از بلند کردن صدا برای دفاع از ایدئولوژی. خستهام و میخوام فرار کنم. فرار کنم به جایی که کسی به این چیزا فکر نکنه. جایی که داد و فریاد و اتهامزنی نباشه. جایی که آدمها مثل آدم رفتار کنن. نه کسی برای ایدولوژی بمیره و نه کسی از روی ایدئولوژی کس دیگهایی رو بزنه یا بکشه.