۱۳۸۹-۱۱-۰۴
مخمصه‌ایی برای تماشاگر

تو سکانس آخر فیلم مخمصه (Heat)، آل‌پاچینوی پلیس، رابرت دنیروی سارق رو با تیر می‌زنه. بعد می‌آد بالای جسد دنیرو که رو یه سکو نشسته، دستش رو می‌گیره، به دوردست‌ها خیره می‌شه و گریه می‌کنه. این پایانیه که قبلا تو کافه در موردش به توافق رسیدن. یا من تو رو می‌کشم، یا تو منو می‌کشی، شاید هم اصلا دیگه همدیگه رو نبینیم. این صحنه رو دوست دارم. این فیلم رو دوست دارم. فیلمی که قواعد بازی دزد و پلیس رو کنار می‌زنه. دزد و پلیس می‌شینن تو کافه و با هم حرف می‌زنن و می‌بینن چقدر شبیه‌ان به همدیگه. برای هم احترام قائلن، برای مهارتی که هر کدوم تو این بازی دارن اما راهی ندارن جز اینکه هر کدومشون کار خودش رو انجام بده. تراژدیش با بقیه‌ی تراژدی‌ها فرق می‌کنه، اینجا دیگه اتفاق ناخواسته و یا نادانسته‌ایی رخ نمی‌ده. این دیگه مثل نمایشنامه‌های شکسپیر نیست. اینجا هر دو طرف می‌دونن چی قراره بشه. فیلم جوری پیش می‌ره که شما هم از شخصیت پلیس خوشت می‌آد، هم از دزد، تا آخر فیلم خودت رو گول می زنی که "شاید هر دوشون سالم بمونن" اما یهو اون دوتا همدیگه رو تو خیابون می بینن و تعقیب و گریز شروع می‌شه. وقت کمه، باید تصمیم بگیری. دزد بمیره؟ یا پلیس؟ آیا اصلا فرقی می‌کنه؟