۱۳۹۰-۰۲-۰۸
گه قدم مانده به صب
تقریبا گاییده شدم، زندگی دیگه برام مفهومی نداره، در واقع چیزی تو زندگیم نیست که چند قدم اونورتر باشه و من بخوام بهش برسم. معمولا ساعت یک و نیم بیدار می‌شم، دستشویی می‌رم، بعد می‌رم سلف، ناهار رو با فحش دادن به همه‌چی می‌خورم. بعد می‌آم می‌شینم پای گودر و فیس‌بوک، دیگه خیلی کم شجریان گوش می‌دم. دیگه آرامش آهنگ های شجریان انگار برام تصنع داره، حتی حرارت علیزاده هم کمکی نمی‌کنه، ولی زدبازی خوبه، میوز خوبه، یه آهنگ بی‌کلامی هم مثل اینکه از متالیکا باشه هست که اونم خوبم، اسمش نمی‌دونم آنفورگیون یا آپوکالیپتو یا یه چیزی تو این مایه‌هاست اون خوبه. قرص روزانه است یه جوری برام. یه کم که اینترنت گردی کردم، می‌شینم پای ترجمه ی مقاله‌ی آقای کوسل، که هر بار می‌خوام اسمش رو پیش استاد رهنما بیارم مجبورم کوزل، کازل یا کاسل بگم، خلاصه سعی می‌کنم یجوری بگم که اصلن به کوسل نزدیک نشه، بعد هی بین اینترنت و سمینار رفت و آمد می‌کنم، میزم به شکلیه که اگه سرم رو به راست بگردونم پنجره و بالکن و بعدش منظره‌ی خونه‌هایی تو دور دست به چشم می‌آد و این آپشنی است برای رفع خستگی. اما تقریبن تا خود دوازده یک شب هیچ پیشرفتی صورت نمی‌گیره، اما شب خوبه، شب برا کار کردن خوبه، شب حتی به کارهای کسشر و بی‌مفهوم هم رونق می‌ده و خیلی از ماها حاصل جنبشی شهوانی در شبیم. صدای اذان و فحش من با هم بلند می شه، یکم کتاب شما که غریبه نیستید ِ هوشنگ مرادی کرمانی رو می‌خونم، جالبه، می‌خوابم.