۱۳۹۰-۰۲-۱۹
روزی برای نسل کشی کونی‌ها، با قوطی‌های آبجوی خاردار
آدم وقتی کسشرش به لبش می‌رسد نباید هی موس موس کند و هی لفت و رایتش بدهد. کسشرش که به لبش رسید دیگر گودر، فیس‌بوک، شر، لایک، نت، کامنت و کسشرهای دیگر نه مذهب، نه غرور نمی‌توانند کمکش کنند و وقتی این را فهمید دیگر به هیچ کمکی نیاز ندارد، می‌نشیند و کسشرش را می‌نویسد. در اینجا کسشر من به پایان می‌رسد. نه به پایان نمی‌رسد، الان که متن کامل شده و دارم دوباره می‌خوانمش می‌بینم که معلوم است که در این بند به پایان نمی‌رسد.
امروز جلوی بوفه نشسته بودم و به قوطی رانی خورده شده‌ایی که تو دستم بود نگاه می‌کردم. به این نتیجه رسیدم که رانی از الکل زودتر می‌پرد. حال رانی از ماضی آبجو هم زودتر می‌پرد. شاید گل شبدر کم از لاله‌ی خوشبو نداشته باشد ولی رانی خیلی چه‌ها کم از آبجو دارد.
با قوطی ور می‌رفتم، یک عدد کون ِ غمگین هم جلوی من نشسته بود. غمگین و دپرس، معلوم نبود چه کیری خورده، کیر نمره‌ایی؟ کیر مرامی؟ کیر خانواده؟ یا کیر عشقی؟ دو تا از دوستانش هم دورش کرده بودند و همین سوال‌ها را به شکلی مودبانه‌تر از این کون، که در این هوای گرم دستکش به دست کرده بود و این مزیدی بود بر کون بودنش، می‌پرسیدند. 
دلم می‌خواست حالا که آبجو ندارم، قوطی رانی را کمی فشار بدم تا زائده‌های تیزی روی بدنه‌اش ایجاد بشود و بعد در اون کون فرو کنم.  اما با یک تحقیق میدانی می‌شد ثابت کرد که این کار عملی نیست. قوطی را با یک ریباند موفق به سطل آشغال انداختم و آن صحنه‌ی کونی را ترک کردم.
دو روز بود که برای گرفتن سه امضا ول بودم و اعصابم شقیقا کیری. کون از برابر چشمانم رد شد. ژست گرفته، دوستانس دست دور کمر و دور بازو و روی شانه‌هایش انداخته بودند که "چی شده؟ به من بگو" هر دوست جدیدی هم که می‌آمد دست این لش را می‌گرفت و به یه طرف راهرو می‌برد و سعی می‌کرد نشان بدهد که بعله، من با این کون بسیار نزدیکم به اندازه‌ی پیکه به کون شکیرا و الان خواهید دید که ماجرای بگا رفتنش را به من خواهد گفت. کون، تک تکشان را کیر می‌کرد و زر نمی‌زد.
یک روز یکی از دوستانم به من گفت "وقتی نمی‌خوای در مورد موضوعی حرف بزنی، گه می‌خوری بهش اشاره می‌کنی" شاید بعد از آن شعر سعدی، این جمله هم گزینه‌ی بدی نباشد برای سردر سازمان ملل. حالا این کون با آن ژست‌ها و دستکش‌ها و کون‌کش‌هایی که اطرافش بودند مصداق کامل این سخن گهربار شده بود.
آخرش درد این کون بین دوستان پیچید و حدس و گمان‌ها زده شد و یکی آمد که "اگه از من ناراحتی بگو" و "چرا از من ناراحتی؟" و به سایر کونکش‌ها می‌گفت "من خودم ناراحتش کردم" و "خودم باهاش حرف می‌زنم" و کسشرهایی در این زمینه. آنقدر از این صحنه‌های  حاوی کونی‌بازی‌ها و کون‌کشی‌های زیر چهارده سال حالم داغان شد که بی‌خیال امضای سوم شدم و زدم بیرون. امیدوارم یک بار این کون را پشت شمشاد‌ها خفتش کنم و اعتراض رسمی خودم را که حاوی یک عدد قوطی آبجوی خاردار است به ایشان ابلاغ بدارم. تا آن روز.