۱۳۹۰-۰۸-۰۶
در ستایش مستی
به میهمانی بروید، مست کنید، برقصید، بخندید، بالا بیاورید و بخوابید. دکتر علی شریعتی. مستی بر هر درد بی‌درمان دواست. سابقن می‌گفتند خنده، ولیکن خنده‌ی مستانه باید منظور بوده باشد نه خنده‌های کُس کُسی که از سَر درد است و بعد از تمام شدنش غم‌ها دوباره سرازیر ماتحتت می‌شوند ومی‌گایندت. بعله، خنده‌ی مستانه که نه قبل از آن غمی هست و نه بعد از آن غمی. هر گاه در زندگی و از زندگی خسته شدید، میهمانی بگیرید، مست کنید، برقصید و بخندید و دست از مستی برندارید، ساعت‌ها مست بمانید. آنقدر اصرار بورزید که بالا بیاورید، بالا بیاورید و آنقدر در دستشویی بمانید که این و آن به سراغتان بیایند و جویای احوالتان شوند، آب لیمو بیاورند و دست آخر زیر بقلتان را بگیرند و شما را در حالی که با خنده می‌گویید "من حالم خوبه، خیلی خوب" به اتاق خواب انتهای راهرو ببرند و ول دهند روی تخت، آنگاه تخت بخوابید، کون لق زندگی را هم کرده.
البته مستی دلیل نمی‌شود که آدم هر کاری دلش می‌خواهد بکند و هر گندی بزند، مست کنید لاکن جنتلمنانه و البته هویت ایرانی اسلامی خود را فراموش نکنید، حتمن بگایش دهید. در توالت بالا بیاورید تا شب دیگران را خراب نکرده باشید، جنتلمنانه مست کنید، هر قدر هم که مست باشید نگذارید کسی مواد بالا آورده‌ی شما را بشوید یا حتی ببیند، در عین مستی و تلو تلو خوردن هم که باشید دستشویی و توالت را یک آبکی بکشید تا وقتی بیرون می‌آیید اثری از گندکاری باقی نمانده باشد. مستی هم راه و رسم و مرام خود را دارد.
سه ماه است که شش صبح چونان مرغ از خواب بیدار می‌شوم و دوازده ساعت کون خود را چونان خر پاره می‌کنم و شش عصر  دگرباره چونان مرغ به خانه برمی‌گردم و ساعاتی بعد دوباره چونان خر به خواب می‌روم و اینگونه روزم را به چهار بخش حیوانی تقسیم کرده‌ام : مرغ، خر، مرغ، خر. این است حاصل این گفته‌ی آن پیر که هم سفر را کرده و هم ما را که "ما علاوه بر اینکه زندگی مادی شما را می‌خواهیم مرفه بشود، زندگی معنوی شما را هم می‌خواهیم مرفه باشد" و کیرم در این جمله‌سازی. در میان این زندگی مرغ و خری یک "وضعیت سفید"ی هم می‌بینیم و البته یک وبگردی کوتاهی هم می‌کنیم. همه‌اش همین.
خوب ما پنج شنبه‌ی خود را آنگونه که ذکرش رفت گذراندیم، آنقدر مست کردیم که تا چند نسل بعد هم مست خواهند بود. مستی لازم است چونان خواب که لازم است و واجب‌تر از این دو خواب مستانه است.