"در دنیای واقعی، زنها بسیار فعال، شوخ و مثبت هستند. آنها یکجور ذوق طنز دارند". تا حالا هیچ کتابی از "هاروکی موراکامی" نخوندم. در شرایطش قرار نگرفتم. منتها تو یکی از مصاحبههاش این جمله رو گفته. همین جملهای که این متن باهاش شروع شده. هر کدوم از ما که با خواهری، دوستان ِ دختری، اقوام ِ دختری، دوستدختری، همسری، مادربزرگی خلاصه زنها ارتباط نزدیک و تنگاتنگ و صمیمی داشتیم و داریم این رو به راحتی تایید میکنیم و صحه میذاریم که زنها/دخترها/دختربچهها و حتی زنان سالمند فامیل چه نقش ِ فعال و شوخ و مثبتی در جمعها بازی میکنند و چه انرژیی منتقل میکنن و چقدر فضا رو تلطیف میکنن. عکسالعملهاشون، نحوهای که کلمات رو بیان میکنن، نحوهای که اجزای صورتشون رو حرکت میدن.
طنز "قند پهلو" برنامهای از شبکهی آموزشه که عدهای طنزپرداز رو دور هم جمع میکنه تا به حالت مسابقهای و فیالمجلس از خودشون شعر طنز بگن. دور اولش که تابستون پخش شد چند گروه بودن و همه مرد. دور ِ جدیدش الان در حال پخش شدنه، منتها این بار یک گروه چهار نفرهی از خانمها هم هستن و الباقی مرد. تقریبن اگه بخوایم نسبت ببندیم میشه چیزی در حدود یک به هفت.
حالا این دو تا موضوع چه ربطی به هم دارن؟ راستش خوندن اون مصاحبه و دیدن ِ قند پهلو برام همزمان شد. این برام جالب بود که تو اون قسمتهایی از قند پهلو که زنها هستن، دخترا هستن، هیچ نشونی از چیزی که موراکامی میگه نیست، من چیزی ندیدم، نه فعال بودنی، نه شوخ طبعی و مثبت بودنی. هیچی. اونم در شرایطی که موضوع برنامه طنزه و دست ِ شرکت کنندهها رو برای شادی آفرینی، شوخ طبعی و فعالیت ِ مثبت باز گذاشته، کما اینکه تو قسمتهایی که مردها هستن پر از شوخیها و تیکه انداختنهای جدا از موضوع برنامه است و شوخیهای حاشیهایه. جدای ِ از مسابقه. ولی زنها، زنهایی که تو سابقهی کاریشون واقعن طنزپردازی و طنز نویسی رو تجربه کردن، تو این شرایط فقط شعر طنز میگن و آیتمها رو یکی پس از دیگری از سر میگذرونن، بدون هیچ طنز و شوخی و بامزگی. واقعیت ما، با واقعیتی که موراکامی میگه کمی فرق داره.