برداشت اول، محمد نوری‌زاد: چند سال قبل گزارشی از اخبار شبانگاهی شبکه‌ی سه پخش شد. گزارشی از پشت صحنه‌ی یک مجموعه‌ی تلویزیونی در حال ساخت به اسم "چهل سرباز" به کارگردانی "محمد نوری‌زاد". داستان مجموعه، به شکلی انتزاعی پهلوانان کهن و اساطیری ایران (مثل رستم) و جنگجویان و یاران پیامبر اسلام (مثل علی) رو وارد کارزار مشترکی می‌کرد.

نمی‌دونم که این مجموعه کی به پایان رسید و چه زمانی و از چه شبکه‌ایی پخش شد. اما همون چند صحنه‌ایی که توی گزارش نشون داده شد طراحی‌های ضعیف لباس، صحنه و چهره‌پردازی و بازی نسبتا تصنعی‌ بازیگران رو نمایش می‌داد. (نوار سمت چپ لینک بالا، عکس‌هایی از طراحی صحنه، لباس و چهره‌پردازی این فیلم رو نمایش می‌ده). وقتی چهره و لباس کارگردان اثر نشون داده شد، دلیل ضعف‌های فیلم به وضوح مشخص شد. درحالی که صحنه‌‌های در حال ضبط پرتحرک و مربوط به نبرد و سوارکاری و خاک و غبار بود، کارگردان با کت و شلوار اتو کشیده، بسیار منظم و تر و تمیز سعی در هدایت بازیگران و عوامل صحنه داشت. این عکس رو ببینید. از طرفی لابد طبق عادت مرسوم برای این مجموعه بودجه‌ی مناسب و شاید کلانی هم در نظر گرفته شده بود.

برداشت دوم، کیانوش عیاری: شبکه‌ی چهار صدا و سیما پنج‌شنبه‌ها برنامه‌ایی به نام "یک فیلم، یک تجربه" پخش می‌کنه که در هر قسمت به یکی از فیلم‌های سینمایی محبوب یا سریال‌های تحسین شده‌ی بعد از انقلاب می‌پردازه. بخش‌هایی از خود فیلم و پشت صحنه رو نشون می‌ده و با عوامل فیلم صحبت می‌کنه. موضوع یکی از قسمت‌های اخیر این برنامه، مجموعه‌ی تلویزیونی "روزگار قریب" به کارگردانی "کیانوش عیاری" بود. سریالی که در ۳۶ قسمت ۶۰ دقیقه‌ایی به مرور بخش‌هایی از زندگی دکتر قریب پرداخت. سریالی که ساختش پنج سال طول کشید و لاید این سریال هم نیاز به هزینه‌ی بالایی داشت.

کسانی که این سریال رو دیده‌اند حتی کسانی که یک یا دو قسمت این سریال رو دیده‌اند حتما حرفه‌ایی بودن طراحی‌های صحنه، لباس و چهره‌پردازی و بازی‌های بسیار روان این فیلم  را تحسین می‌کنند. با دیدن پشت صحنه‌ی این مجموعه می‌شد یکی از دلایل توفیق این مجموعه رو دید. کارگردانی که حین فیلمبرداری از لباس راحت استفاده می‌کنه، خودش رو تو هر صحنه درگیر می‌کنه. تی‌شرت گشاد می‌پوشه و کتونی به پا می‌کنه و همه‌ی حواس و تمرکزش رو برای اثرش خرج می‌کنه تا اثری قابل توجه و درخور ارائه بده.

برداشت سوم، فرج‌الله سلحشور: سینما و تلویزیون ایران هم قبل و هم بعد از انقلاب از موضوعات تاریخی بهره برده اما ساخت فیلم‌های تاریخی - مذهبی با دو گام استوار تو سال ۱۳۷۳ آغاز شد. تو این سال، ساخت فیلم "روز واقعه" با فیلمنامه‌ایی از "بهرام بیضایی" و به کارگردانی  "شهرام اسدی" آغاز شد. همچنین ساخت مجموعه‌ي عظیم تلویزیونی امام علی تو این سال کلید خورد. این مجموعه موجی از ستایش‌ها رو نثار کارگردان و نویسنده‌‌ی اون، "داود میرباقری" کرد. "روز واقعه" سال بعد، ۱۳۷۴ اکران شد. کاندید هفت سیمرغ از جشنواره‌ی سیزدهم فجر و برنده‌ی پنج سیمرغ این جشنواره شد. سال ۱۳۷۶ مجموعه‌ی امام‌ علی که ساخت اون سه سال طول کشید از تلویزیون پخش شد.

"فیلمنامه‌ای پرکشش، کم ایراد و داستانی که به اصول درام وفادار بوده و در عین حال که تاریخ را روایت می‌کند و اشاره‌هایی به حوادثی تعیین کننده در فرهنگ شیعی دارد جذاب و داستانی است و قطب خیر و شر را به خوبی مقابل یکدیگر قرار می‌دهد. پس از این مجموعه کارگردانی به سراغ این موضوع  نرفت، گویی همه آنچه باید درباره علی (ع) گفته می‌شد با این مجموعه به پایان رسیده بود"(برداشتی از خبرگزاری مهر).