از ویکیپدیا میخوانیم "کمینهگرایی (مینیمالیسم) در ادبیات، سبک یا اصلی ادبی است که بر پایه فشردگی و ایجاز بیش از حد محتوای اثر بنا شدهاست. مینیمالیستها در فشردگی و ایجاز تا آنجا پیش میروند که فقط عناصر ضروری اثر، آن هم در کمترین و کوتاهترین شکل، باقی بماند. به همین دلیل کم حرفی از مشخصترین ویژگیهای این آثار است."
مینیمالنویسی در وبلاگستان فارسی برپایهی بخش انتهایی و برجسته شدهی تعریف بالا استوار است. در وبلاگستان فارسی طبق آمار سایت لایکخور از 1728 وبلاگ فارسی که تا این لحظه در این سایت ثبت شدهاند، 519 وبلاگ، مینیمال هستند. یعنی 30 درصد. در این سایت مینیمال به متنی گفته میشود که کمتر از 90 کلمه داشته باشد.
اخیرا همزمان با روز جهانی وبلاگنویسی و روز وبلاگنویسی فارسی، نقدها و نوشتههایی در مورد اوضاع وبلاگستان فارسی نوشته شد. بعضیها اوضاع وبلاگستان را با گذشته مقایسه کردند و گفتند دچار رکود شدیم. بعضی هم رکود را کم دانستند و گفتند وبلاگستان بهتر شده. بعضی گفتند حرف بهتر و بدتر نیست، بلکه وبلاگستان عوض شده. بعضی گفتند وبلاگنویسهای مولف کم شده و وبلاگها به مجلهی سرگرمی و دانستنی نزدیک شدهاند. بعضی از تنوع و تکثر وبلاگنویسها گفتند. کمی هم در مورد مینیمال نویسی گفته شد.
نکتهایی که در نقد مینیمال، توییت و کوتاهنویسی همواره فراموش می شود این است که مینیمالنویسی را با بلندنویسی نباید مقایسه کرد، همانطور که فتوبلاگها را با کوتاهنویسها یا بلندنویسها نمی توان مقایسه کرد. اینها از اساس با هم فرق میکنند. از طرفی مینیمال و توییت تبدیل به نوعی گفتگو و بیان شده است، نه تحلیل و بررسی و همه جانبه نگری. فضای کوتاهنویسی به فضای گفتگوی روزمره و عادی جامعه نزدیک شده است. خیلی از ما کوتاهنویسها حرفهایی که در روز و شب می زنیم را با تغییر و ویرایش در وبلاگهایمان بازنشر میکنیم. از اوضاع اجتماعی، از سیاست، از فرهنگ، از کتاب، از عادات خوب جامعه، از عادات بد، از جهان پیرامون، از ادبیات، از سینما، از تلویزیون، از موسیقی، از دغدغههای جوانی، وطندوستانه، انساندوستانه، از خستگیهای اجتماعی و شخصی، از عشقها و معشوقها، از داغها و حسرتها، از نکات و سوالاتی که ذهنها را مدتها مشغول میکند و از خیلی چیزهای دیگر در مینیمالهایمان میگوییم.
هم تمایل به مینیمالنویسی زیاد شده و هم تمایل به مینیمالخوانی. دلیل این تمایل هم همین نزدیک شدن مینیمال به گفتگو است. این تمایل به خاطر تنبلی و راحتی نیست. گفتگو کاری است که همه ی ما در طول روز به شکل های مختلف و با آدمهای مختلف انجام میدهیم، هم شنیدنش آسان است، هم گفتنش. به گفتگو عادت داریم و با آن ارتباط برقرار میکنیم. در وبلاگستان فارسی، مینیمال تبدیل به گونهایی از گفتگو شده است.