ویسی معرکه‌ است. هم به دلیل رجزخوانی‌های نامتعارفش، هم به دلیل رک گویی‌هایش. ارزان‌ترین تیم لیگ را بسته است. چهار امتیاز با صدر فاصله دارد. معروف‌ترین و اولین تصویری که از ویسی به یاد داریم، به یازده سال قبل برمی‌گردد که قرار بود تیم ملی به آمریکا برود با منصور پورحیدری. یک بازیکن اضافه بود. ویسی خط خورد. نود جوانی را نشان می‌داد که روی نیمکت نشسته است و دارد گریه می‌کند و با دوربین حرف می‌زند. دست به سرش می‌کشد و ناچار عقب و جلو می‌رود. سال‌های اول ِ "نود" بود و یکی از تاثیرگزارترین صحنه‌های آن سال‌ها "گریه‌های ویسی" بود. اما ویسی برگشت، سال‌ها بعد و در قامت یک مربی شجاع. پانزده بازیکن را از صبا مرخص می‌کند، با بازیکن‌های جوان لیگ یک مستقیم مذاکره می‌کند و بدون مراجعه به حتی یک دلال تیمش را می‌بندد، حتی ارزان‌تر از بعضی تیم‌های لیگ یک. قبل از مربی شدن دوره‌های مخصوصی می‌بیند. در کرواسی، بنفیکا و مونیخ آموزش می‌بیند و برای یادگیری بیشتر عازم جام جهانی می‌شود. حتی هنوز هم برای دیدن نحوه‌ی تمرین دهی کیروش به کمپ تیم ملی می‌رود. حاشیه ندارد ولی مصاحبه‌ها و کنفرانس‌های مطبوعاتی جذابی دارد. توهین نمی‌کند و اگر بی‌حرمتی کند، عذر می‌خواهد. بازی‌های تیم گواردیولا را تجزیه و تحلیل می‌کند و نکاتی برای تمرین یادداشت می‌کند. غرور و شجاعت را از مورینیو می‌آموزد و می‌تازد. رویاهای بزرگ در سر دارد و برای آسیایی شدن می‌جنگد. ویسی قطعن ویژه‌ترین پدیده‌ی دو فصل اخیر فوتبال ایران است. 

تنها مردی که رویاهایش را می‌گوید. +

نگاهی به تمام رجزخوانی‌های پدیده‌ی فوتبال ایران. +

تمام شایعات فوتبال حقیقت دارند. +

از هر بازی بارسا شش جلسه تمرین در می‌آورم / از مورینیو هم شجاعت، غرور و رفاقت را یاد می‌گیرم. +